Sanne, 17 augustus 2008
Kameroen Bamenda

De laatste weekjes..

Jaja, de laatste weekjes gaan nu dan toch echt van start. We hebben afscheid genomen van ons ziekenhuisje en van alle lieve mensen die ons zo vriendelijk ontvangen hebben.
Na onze laatste dag stage zijn we eerst weer naar Douala afgereisd om de vriend van Roos op te halen. Vervolgens nog weer terug naar Baigom om hem ons dorpje en ziekenhuisje te laten zien. In deze week zijn we nog even snel lekker de toerist gaan uithangen. Onder andere zijn we naar Foumban gegaan om daar de chefferie te bekijken, de Rue des Artisans (waar heel mooie dingen worden gemaakt en verkocht. PRobleem alleen is dat je daar niet zo fijn langs wandelt, omdat iedereen schreeuwend je zijn winkeltje binnentrekt). Onze dokter had ons al vanaf het begin belooft ons mee te nemen naar de sub ziekenhuisjes, die onder zijn verantwoording vallen. Jammer genoeg heeft hij meestal meer werk dan hij aankan en was het er daarom nog niet van gekomen (terwijl hij ze officieel eens in de 2 weken moet bezoeken om daar de patienten te zien). Nu had hij dan toch eindelijk een keer tijd en zijn we dus gegaan. De dag begon wat moeizaam omdat er een echte "cat-cat" (4-wheel drive) geregeld moet worden. Hij verteld altijd heel trots dat zijn auto een echte "cat-cat" is (dus niet), maar zoals hij het zo mooi zei "my cat-cat is only for in the city" , dus daar konden we niet mee het land in trekken. Ik was redelijk geschokt toen ik de ziekenhuisjes zag. Ik wist wel dat wij toch in een van de iets betere ziekenhuizen werkten, maar zo erg als dit had ik niet verwacht. Er is vaak geen electriciteit, geen mogelijkheden voor operatie (en ook geen mogelijkheid om bij spoed iemand naar een beter ziekenhuis te brengen), de kamers zijn verlicht door een klein raampje in de muur, in een klein hokje staan 8 bedden naast elkaar gepropt, soms zitten er nog bloedspetters overal, af ent oe geen matrassen op de bedden en ga zo maar door. Dat was dus nog even een schok zo vlak voor ons vertrek.
Na afscheid van iedereen te hebben genomen heeft de dokter ons naar Bamenda gereden. En vanaf hier gaan we nog een beetje wat van het land bekijken. We zijn tot nu toe bij de chefferie van Bafut (klein dorpje in de buurt van Bamenda) geweest, waar we een uitgebreide rondleiding hebben gehad van een van de koninginnen door het dorpje (wat nog steeds door de stam gebruikt wordt), en ter afsluiting een echt Juju-dans door de familie en kinderen van de Fo (koning van de stam).
Hierna zijn we naar een gehandicapten centrum geweest. Dit centrum wordt gesteund door het Liliane fonds. Hier worden alle kinderen en volwassenen met lichamelijke handicaps danwel geopereerd, dan wel met behulp van braces geholpen. Door de steun van het Liliane fonds gebeurd dit vrijwl gratis. Echt heel leuk om te zien.
Vandaag zijn we nog naar Mankun geweest en daar het museum bekeken over de chefferie van Mankun en alle voorwerpen die door de eeuwen heen werden gebruikt. De chef zelf was wel aanwezig, maar we konden hem niet ontmoeten want we hadden geen presentje voor hem bij ons.
Op het moment hebben we lekker de middag vrij (en kunnen we weer eens op internet!).
Voor de komende paar weken staan er nog zoveel leuke dingen op het programma dat deze waarschijnlijk voorbij zullen vliegen. Dus nog heel eventjes en dan gaan we alweer naar huis!
Liefs Sanne

Sanne in Kameroen bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl